BADANIE LOCAL: REAKCJE MIEJSCOWE NIE SĄ CZYNNIKIEM ZWIĘKSZAJĄCYM RYZYKO POJAWIENIA SIĘ MIEJSCOWEJ REAKCJI PO KOLEJNEJ INIEKCJI SZCZEPIONKI W TRAKCIE IMMUNOERAPII

Poprzednie badania dotyczące immunoterapii nie wykazały związku pomiędzy rekcją miejscową a reakcją systemową, która pojawiała by się po podawaniu kolejnych dawek szczepionki. Do tej pory jednak nie przeprowadzono badań dotyczących takiej zależności pomiędzy reakcjami miejscowymi. Problemowi temu została poświęcona przedstawiana tu retrospektywna analiza danych pochodzących z przeszło 12-miesięcznej obserwacji pacjentów poddawanych immunoterapii w obrębie jednego ośrodka. Pod uwagę w opracowaniu wyników wzięto całkowitą liczbę iniekcji szczepionki, występowanie małych reakcji miejscowych (mniejsze lub równe wielkości dłoni pacjenta) dużych reakcji miejscowych (LLRs; większe niż dłoń pacjenta), reakcje systemowe oraz czy miejscowa reakcja występowała po innej miejscowej reakcji po kolejnej dawce szczepionki.

Do badania zakwalifikowano 360 pacjentów, którzy otrzymali łącznie 9678 iniekcji.  Wśród nich 1574 miało reakcję miejscową (16,3%). Mała reakcja miejscowa pojawiła się u 15,9%, a duża reakcja miejscowa wystąpiła u 0,4% pacjentów. 27,2% wszystkich miejscowych reakcji pojawiających się po następnej iniekcji było poprzedzonych miejscowa reakcją. Dalsza analiza statystyczna zgromadzonych danych nie wykazała, aby pojawienie się miejscowej reakcji było czynnikiem prognostycznym pojawienia się takiej reakcji po następnej iniekcji szczepionki. 

Calabria Ch.W., Coop Ch. A.,Tankersley M.S.: The LOCAL Study: Local reactions do not predict local reactions in allergen immunotherapy . J Allergy Clin Immunol 2009; 4: 739-744.

..............................................................................................................................................................

BRAK ZACHOWAŃ SAMOBÓJCZYCH ZWIĄZANYCH Z PRZYJMOWANIEM MONTELUKASTU – NA PODSTAWIE DANYCH POCHODZĄCYCH Z BADAŃ KLINICZNYCH NAD TYM LEKIEM

W badaniu tym przeprowadzono analizę danych pochodzących z badań klinicznych przeprowadzonych przez firmę Merck dotyczących montelukastu. Dokonano tego przeglądając wszystkie zgłaszane przez badaczy formularze niepożądanych zdarzeń pochodzące ze 116 badań dotyczących zarówno dorosłych, jak i dzieci, które zakończyły się  przed marcem 2008 roku. Pod uwagę brano tu dokonanie samobójstwa, próby samobójcze oraz zachowania prowadzące do samouszkodzeń. Analizowano również specjalne formularze dotyczące zdarzeń niepożądanych związanych z samobójstwami. Formularze takie były prowadzone w 41 badaniach przeprowadzonych do kwietnia 2008 roku. Nie wykazano żadnej zakończonej zgonem próby samobójczej.

W pierwszej wymienionej wyżej  grupie przeszło 20 tys. pacjentów (dorosłych i dzieci) przyjmowało montelukast, 9287 przyjmowało placebo i 8346 inne leki jako aktywną kontrolę. Niepożądane zdarzenia związane z samobójstwem były rzadkie. Częstość ich występowania byłą porównywalna do częstości w pozostałych dwóch grupach (placebo, aktywna kontrola). W drugiej grupie badań poddanych analizie wśród 9929 pacjentów stwierdzono jedno niepożądane zdarzenie opisane jako próba samobójstwa, zdarzenia takie nie występowały w grupie placebo i aktywnej kontroli. W świetle przedstawionych w tej analizie danych przyjmowanie montelukastu nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem pojawienia się działań ubocznych związanych z samobójstwem. 

Philip G., Hustad C., Noonan G., Malice M.-P., Ezekowitz A., Reiss T.F., Knorr B.: Reports of suicidality in clinical trials of montelukast. J Allergy Clin Immunol 2009; 4: 691-696.

..............................................................................................................................................................

STĘŻENIE NACZYNIOWEGO CZYNNIKA WZROSTU W SUROWICY ORAZ W BIOPTATACH ZE ZMIAN SKÓRNYCH U PACJENTÓW Z PRZEWLEKŁĄ POKRZYWKĄ

U znacznego odsetka chorych z przewlekłą pokrzywką nie udaje się znaleźć przyczyny powodującej wystąpienie zmian skórnych. W badaniu tym autorzy postanowili sprawdzić czy naczyniowy czynnik wzrostu (VEGF) może odgrywać rolę w patogenezie tego schorzenia.

Badanie objęło 80 dorosłych pacjentów z przewlekłą pokrzywką (CU) oraz 53 zdrowych osób stanowiących grupę kontrolną. Chorzy z CU mieli wykonaną próbę z surowicą autologiczną, u sześciu z nich pobrano również wycinki ze zmian skórnych w których za pomocą metod immunohistochemicznych oznaczano obecność VEGF i eozynofilowego białka kationowego (ECP), które było tu markerem obecności eozynofilów.

U wszystkich uczestników badania oznaczono w surowicy krwi stężenia VEGF i fragmentu F1+2 protrombiny. Stężenia VEGF były statystycznie istotnie większe u chorych z CU niż w grupie kontrolnej. Podobna zależność występowała u pacjentów z pozytywną próbą z surowicą autologiczną w porównaniu do chorych, którzy mieli tę próbę negatywną. Dodatkowo wykazano również pozytywną korelację stężenia VEGF z ciężkością choroby, a w wycinkach skóry silną ekspresję VEGF, która występowała w tych samych miejscach, co ekspresja ECP. Wyniki tej pracy wskazują, że VEGF może odgrywać pewną rolę w patogenezie CU, a jego źródłem w zmianach skórnych są najprawdopodobniej eozynofile.

Tedeschi A., Asero R., Marzano A. V., Lorini M., Fanoni D., Berti E., Cugno M.: Plasma levels and skin-eosinophil-expression of vascular endothelial growth factor in patients with chronic urticaria.  Allergy 2009; 11: 1616-1622.

..............................................................................................................................................................

BEZPIECZEŃŚTWO I EFEKTYWNOŚĆ LECZENIA DŁUGO DZIAŁAJĄCYMI β2-AGONISTAMI (LABA) W POŁĄCZENIU Z WZIEWNYMI GLIKOKORTYKOSTERYDAMI (ICS), W PORÓWNANIU Z MONOTERAPIĄ DŁUGO DZIAŁAJĄCYCH β2-AGONISTAMI (LABA) U PACJENTÓW ZE STABILNĄ POCHP

Aktualne wytyczne lecenia POChP zalecają stosowanie LABA z ICS u pacjentów prezentujących objawy ciężkiego i bardzo ciężkiego POChP. W pracy tej dokonano systematycznego przeglądu badań umieszczonych w największych bazach internetowych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności leczenia LABA łącznie z ICS w porównaniu z monoterapią LABA u chorych z umiarkowaną do bardzo ciężkiej postaci POChP. Jako pierwotne punkty końcowe przyjęto częstość pojawiania się zaostrzeń POChP i śmiertelność. Wtórnymi punktami końcowymi były funkcja płuc, jakość życia i objawy niepożądane.

Do analizy włączono 18 badań, w których łącznie uczestniczyło około 12,5 tys. osób. Terapia LABA/ICS nie zmniejszała liczby ciężkich zaostrzeń choroby, ogólnej śmiertelności, jak również śmiertelności spowodowanej chorobami płuc i układu krążenia. Zmniejszyła się natomiast liczba średniej ciężkości zaostrzeń POChP, poprawiła się jakość życia  (St. George respiratory questionare), wzrósł FEV1, a także częstość powikłań w postaci zapalenia płuc. Wszystkie wyniki były istotne statystycznie. W ocenie autorów wyniki przez nich otrzymane nie uzasadniają standardowego stosowania połączeń LABA/ICS u takich pacjentów.         

Rodrigo G.J., Castro-Rodriguez J.A., Plaza V.: Safety and Efficacy of Combined Long-Acting β-Agonists and Inhaled Corticosteroids vs Long-Acting β-Agonists Monotherapy for Stable COPD. A Systematic Review. Chest 2009; 136: 1029-1038.