Alergologia Info, 2009,IV,2; 96-97

Przegląd literatury

Opracował: Robert Pawłowicz

1. NOCNA NIEINWAZYJNA WENTYLACJA MECHANICZNA Z ZATSOWANIEM MASKI NOSOWEJ U PACJENTÓW W STABILNEJ POCHP Z RETENCJĄ DWUTLENKU WĘGLA – BADANIE RANDOMIZOWANE

2. SZCZEPIENIE PRZECIWKO GRYPIE W ODRÓŻNIENIU OD SZCZEPIENIA PRZECIWKO PNEUMOKOKOM ZMNIEJSZAŁO OGÓLNĄ ŚMIERTELNOŚĆ WŚRÓD PACJENTÓW CHORUJĄCYCH NA POCHP

3. ODPOWIEDŹ NA PODJĘZYKOWĄ IMMUNOTERAPIĘ SWOISTĄ (SLIT) PREPARATAMI ZAWIERAJĄCYMI PYŁKI TRAW. MONOTERAPIA VS. TERAPIA PREPARATAMI WIELOALERGENOWYMI

4. EKSPOZYCJA NA OZON I JEGO WPŁYW NA ZAOSTRZENIA ASTMY U DZIECI

NOCNA NIEINWAZYJNA WENTYLACJA MECHANICZNA Z ZATSOWANIEM MASKI NOSOWEJ U PACJENTÓW W STABILNEJ POCHP Z RETENCJĄ DWUTLENKU WĘGLA – BADANIE RANDOMIZOWANE

Upośledzenie wentylacji podczas snu jest uważane za jeden z czynników pogorszenia niewydolności oddechowej oraz ryzyka śmierci u pacjentów z ciężką POChP. Aby zbadać tę zależność zaprojektowano wieloośrodkowe badanie, w którym pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej mechaniczną wentylację nieinwazyjną (NIV) łącznie z przewlekłą tlenoterapią oraz do grupy stosującej tylko przewlekłą tlenoterapię. W badaniu wzięło udział 144 pacjentów z ciężką stabilną POChP (FEV1 < 1,5 litra, lub < 50% wartości należnej, FEV1/FVC < 60%, PaCO2 > 46 mmHg) poniżej 80 roku życia. Zespół bezdechu śródsennego oraz otyłość (BMI > 40) wykluczała pacjentów z badania. Wyniki, które uzyskano, wskazują na statystycznie istotne zmniejszenie śmiertelności w grupie stosującej nieinwazyjną wentylację mechaniczną, wartości FEV1 oraz PaCO2 oznaczane w 6 i 12 miesiącu od włączenia do badania nie różniły się istotnie od siebie. Pacjenci leczeni za pomocą NIV mieli obniżoną jakość życia.

McEvoy D., Pierce R.J., Hillman D., Esterman A., Ellis E.E., Catcheside P.G., O’Donoghue F.J., Barnes D.J., Grunstein R.R.: Nocturnal non-invasive nasal ventilation in stable hypercapnic COPD: a randomised controlled trial. Thorax 2009; 64: 561-566.

..............................................................................................................................................................

SZCZEPIENIE PRZECIWKO GRYPIE W ODRÓŻNIENIU OD SZCZEPIENIA PRZECIWKO PNEUMOKOKOM ZMNIEJSZAŁO OGÓLNĄ ŚMIERTELNOŚĆ WŚRÓD PACJENTÓW CHORUJĄCYCH NA POCHP

Szczepienia przeciwko grypie oraz pneumokokowemu zapaleniu płuc są zalecane pacjentom chorującym na POChP. Autorzy tego badania postanowili zbadać wpływ owych szczepień na ogólną śmiertelność w przypadku tej choroby. Dane uzyskano z bazy THIN (ang. „The Heath Improvement Network”). Przeanalizowano blisko 178 tysięcy pacjentów (średni wiek 65 lat) – średni okres obserwacji wynosił około 7 lat i występował między 1988 a 2006 rokiem. Liczba chorych szczepionych przeciwko grypie rosła od < 30% przed 1995 do > 70% w 2005 roku u pacjentów powyżej 60 roku życia. W przypadku szczepień przeciwko pneumokokom ich liczba wzrosła od prawie zera do 70 % u pacjentów powyżej 70 roku życia w tym samym okresie. Analiza statystyczna uzyskanych danych wykazała mniejszą ogólną śmiertelność wśród chorych szczepionych przeciwko grypie. Efektu tego nie wykazano w przypadku pacjentów szczepionych przeciwko pneumokokom. 

Schembri S., Morant S., Winter J.H., MacDonald T.M.: Influenza but not pneumococcal vaccination protects against all-cause mortality in patients with COPD. Thorax 2009; 64: 567-572.

..............................................................................................................................................................

ODPOWIEDŹ NA PODJĘZYKOWĄ IMMUNOTERAPIĘ SWOISTĄ (SLIT) PREPARATAMI ZAWIERAJĄCYMI PYŁKI TRAW. MONOTERAPIA VS. TERAPIA PREPARATAMI WIELOALERGENOWYMI

Badanie przeprowadzono poza okresem pylenia tymotki. 54 pacjentów zrandomizowano do trzech grup: placebo, otrzymujących preparaty tymotki (19 ug Phi p 5) w monoterapii, otrzymujących te same stężenia antygenów tymotki oraz 9 innych dodatkowych antygenów traw. Oceniano nasilenie objawów choroby, przyjmowanie leków, punktowe testy skórne, stężenie specyficznych IgE, IgG oraz mediatory wydzielane poprzez stymulowane limfocyty.

Wyniki, które otrzymano nie były jednoznaczne. Wystąpił brak istotnych statystycznie różnic w nasileniu objawów oraz stosowaniu leczenia pomiędzy badanymi grupami i grupą placebo (autorzy wiążą ten fakt z ogólnie niskim pyleniem traw w sezonie, w którym przeprowadzano badanie – 2008 rok).
W porównaniu do grupy placebo w grupie chorych otrzymujących monowalentą szczepionkę uzyskano statystycznie istotne zwiększenie  stężenia specyficznych IgG4, punktowych testów skórnych, zmniejszeniu uległo natomiast stężenie INF-alfa. W grupie otrzymujących poliwalentne preparaty istotna poprawa wystąpiła tylko w przypadku punktowych testów skórnych. Nie było żadnych istotnie statystycznych różnić w badanych parametrach pomiędzy grupami otrzymującymi szczepionki.

W grupach tych wystąpiło więcej reakcji niepożądanych niż w grupie placebo. Nie występowały reakcje systemowe. W opinii autorów badania otrzymane wyniki wskazują na efektywność szczepienia ekstraktem zawierającym pojedynczy antygen (tymotka), różnica pomiędzy grupą placebo i grupą z poliwalentną szczepionką, dotycząca tylko testów skórnych świadczy o mniejszej efektywności tego typu preparatów. Potwierdzenie tej tezy wymaga jednak dalszych badań.

Amar S.M., Harbeck R.J., Sills M., Silveira L.J., O’Brien H., Nelson H.S.: Response to sublingual immunotherapy with grass pollen extract: Monotherapy versus combination in a multiallergen extract. J Allergy Clin Immunol 2009; 124 (1): 150-156.

..............................................................................................................................................................

EKSPOZYCJA NA OZON I JEGO WPŁYW NA ZAOSTRZENIA ASTMY U DZIECI

Do badania zakwalifikowano 478 dzieci w wieku 6–13 lat ze szkół znajdujących się na terenach, gdzie monitorowano stężenie ozonu w powietrzu. Stężenie dwutlenku azotu i innych zanieczyszczeń w powietrzu na tych terenach były niskie. Do rozpoznania astmy posłużono się kwestionariuszami (jednoczesna obecność duszności i świszczącego oddechu przy braku objawów infekcji). Wyniki, które otrzymano wskazują, że częstość występowania objawów astmy u dzieci była około 4% większa na terenach z większymi stężeniami ozonu w powietrzu.

Sousa S.I.V., Alvim-Ferraz M.C.M., Martins F.G., Pereira M.C.: Ozone exposure and its influence on the worsening of childhood asthma. Allergy 2009; 7: 1046-1055.